ike@jabber.org

Hej.

Całkiem niedawno córka obchodziła pierwsze w swoim życiu urodziny. Podeszła do tego dokładnie tak jak ją staramy się obecnie wychowywać - czyli zdroworozsądkowo - i po prostu beztrosko cieszyła się ze spotkania z rodziną i skromnie bawiła się prezentami. Ciekawe czy za rok także nie będzie domagała się konkretnych prezentów. Tak mi się zdaje, że my jako jej rodzice bardziej przeżyliśmy ten punkt jej życia.

Powyższe spostrzeżenie jest w miarę logiczne biorąc pod uwagę fakt, iż Hania raczej nie jest zbyt świadoma swojego istnienia. Nie zwalnia to jej natomiast z tytułowego myślenia po swojemu. Podczas częstych codziennych obserwacji dziecka można się o tym przekonać. Czyli już takie małe dzieciątko ma swoje zdanie, co potrafi dobitnie wyrazić. Dochodząc do meritum mojego tutaj skromnego wywodu chcę zwrócić uwagę, że takie małe stworzenie potrafi bronić swojego zdania niezależnie od tego jakie by ono nie było, a my dorośli często musimy utrzymać się w pewnych (swojego zdania) ramach. Posiadając zbyt radykalne pomysły narażamy się w najlżejszym wypadku na śmieszność, a to rzadko jest celem człowieka. Bardziej zainteresowani jesteśmy integracją z innymi osobami, a wspólne (oraz wyważone <<w koncu zawsze najlepiej znaleźć tzw. "złoty środek">>) zdanie taką integrację wspomaga.

Całkiem niedawno spotkałem się z subtelną różnicą postrzegania świata przez niektóre osoby, jak i przeze mnie, i zastanawiam się jaki wpływ może mieć taka różnica w kontaktach międzyludzkich. Teroetycznie każdy z Nas jest już droosłą osobą i nie powinno mieć to żadnego znaczenia, natomiast biorąc pod uwagę praktykę to nie raz i nie dwa zdarzyło się, że efektem była po prostu dezintegracja społeczna.

PS: Ach. Chaotycznie napisałem, ale mogę zrzucić winę na krab braku doświadczenia. Dawno nie pisałem.

Wiadomość wprowadzona 20 września 2008, o godzinie 19:06:59